«Στύσεως Εγκώμιον»

Να και μια χαριτωμένη είδηση που αλλίευσα και αφορά στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που συνοψίζουν με εύστοχο τρόπο το είδος της λογοτεχνίας και της ποίησης που καλύπτει τις… ανάγκες του υπουργείου Πολιτισμού και του κράτους εν γένει.

Το βραβείο ποίησης δόθηκε, από επιτροπή που ορίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού, στο ποίημα του Τάσου Γαλάτη με τίτλο «Στύσεως Εγκώμιον».
Ας μην σχολιάσω το πόνημα, ας το να μιλήσει από μονάχο του, έστω και εν περιλήψει – ένεκα η ανάγκη για οικονομία χώρου και εγκεφαλικών κυττάρων:
«Στις πλέον κατανυκτικές στιγμές / με τα σχοινοτενή εκείνα, κύριε ελέησον, τα δι’ ευχών και δόξα σοι / τα θυμιάματα και τις γεμάτες συντριβή γονυκλισίες /
Μου ήταν διαρκώς τσαντήρι / όπως αδιάντροπα χυδαιολογούσαν τότε / οι πιο ξεσκολισμένοι από εμένα μάγκες / ενώ εγώ σιωπούσα πάντοτε κόσμιος και καυλωμένος».
Μεγάλες αλήθειες λέγει ο ποιητής. Έτσι σιωπά κι η εξουσία που τον βραβεύει.
Πάντοτε κόσμια και καυλωμένη – μέχρι να βρει τον λαό στην μετεκλογική γωνιά για να τον… ξεσκολίσει.
Και συνεχίζει λίγο παρακάτω ο απόγονος του Τυρταίου, του Πινδάρου, του Ομήρου:
«η εξεγερμένη σάρκα μου κατήγε νέους θριάμβους / ακατάβλητη από τις επιθέσεις των αγγέλων και τα ρητά των ευαγγελιστών και των προφητανάκτων που αποστήθιζα.
Κι έτσι απαλλάχτηκα εν τέλει από την κόλαση / που πια καιρός μέσα στην τόση καύλα / να με απασχολήσουν οι ραδιουργίες του Εωσφόρου /
η μετά θάνατον ζωή κι όλες οι άλλες μεταφυσικές αηδίες».
Η «τόση καύλα» του δημιουργού θα βρει, συμφώνως με το δημοσίευμα, το δρόμο της για τις σχολικές βιβλιοθήκες, στα κέντρα Ελληνισμού του εξωτερικού και γενικά όπου το κράτος βάζει την ερεθισμένη του έμπνευση στην υπηρεσία του έθνους.