Α! Τέλεια, είχε πανσέλληνο απόψε. Άσχετα αν δεν πήρα χαμπάρι χριστό.
Τι μού 'ρθε όμως τώρα στο μυαλό!
Πόσες φορές εχουμε δώσει την υπόσχεση με το έτερον ήμισυ να πάμε σε μια παραλία ή κάπου στο Λυκαβητό να δούμε το ολόγιομο φεγγάρι?
Εγω δυο. Σίγα το πράγμα ε? Εμ έλα όμως που είναι και οι δυο απο τους πιο σημαντικούς ερωτικούς σταθμούς στη ζωή μου.
Ο πρώτος ας πούμε πέρασε και δεν κόλλησε τελικά και ο Λυκαβητός ακόμα αναρωτιέται που είμαστε εδω και 5 χρόνια και δεν έχουμε κάνει τον κόπο να πάμε. Αστο να πάει στο διάολο.
Ας σταθούμε στο δεύτερο. Φέτος το χειμώνα κάποια στιγμή -δεν θυμάμαι πότε ακριβώς- μου 'χε πει το wanna-be έτερον ήμισυ οτι να πάμε σε μια παραλία (χωρίς τη θεία τη Λία) να δούμε το φεγγαράκι και να ανοίξουμε την καρδιά μας. Συγκλονιστικό γεγονός για ενα τόσο εγωίσταρο παιδί. Απο τότε που λες εχω να του μιλήσω. Διάφοροι λόγοι, άντε και λίγος εγωισμός και πάψαμε να μιλάμε. ΟΚ το έργο το χω ξαναδεί με τον συγκεκριμένο και τελοσπάντων δεν ήταν κάτι ανησυχητικό ασ' πούμε.
Σήμερα ουσιαστικά λοιπόν αποφασίσα να του ξαναμιλήσω. Και ορκίζομαι δεν είχα ιδέα για την κωλοπανσέλληνο. Τό 'μαθα αφού γύρισα πια σπίτι αργά. Μα τέτοια σύμπτωση?
Καλά καλά ξέρω σου φαίνεται χαζοιστορία αλλά τά παιξα κατά κάποιο τρόπο.
Εσυ την είδες την πανσέλληνο απόψε?
Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;
Επειδή μ' αρέσει όλα να τα σχολιάζω δες ενα ωραίο mail που διαβάστηκε στον Best FM.
«Δεν πέρασαν ούτε 4 μήνες από την τελευταία εκδρομή στην Πάρνηθα.
Ούτε 4 μήνες από την τελευταία ξάπλα κάτω από τα έλατα...
Ούτε 4 μήνες από εκείνο το μεσημέρι που μάζευα τις γόπες μου στο σελοφάν του
πακέτου μου, για να μη μαγαρίσω την ομορφιά που έβλεπα. Τι μαλακας!
Σήμερα ο ουρανός γέμισε στάχτη.
Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι μια-δυο-τριακόσιες βιλίτσες με θέα το καζίνο, θα
γίνουν ανάρπαστες. Κι έτσι, θα βγάλει τόσα λεφτά, ώστε η τράπεζα να του
προσφέρει «πρόσωπο» προκειμένου να εκτελεί δημόσια έργα...
Δεν ήτανε τυχαία η φωτιά. Δεν άναψε την πιο ζεστή μέρα του Ιούνη, αλλά μόλις
έπιασε το βοριαδάκι.
Είμαι θυμωμένος. Πενθώ, όχι για τις επόμενες γενιές που θα ζήσουν στα
πλημμυρισμένα βαλτοτόπια του Μοσχάτου, αλλά για τις χαμένες ανοιξιάτικες
βόλτες μου, που θα έκαναν ανεκτή τη μιζέρια του καθημερινού τσιμέντου.
Μαζί μου πενθούν κι οι φίλοι μου. Και είναι κι εκείνοι οργισμένοι.
Και κάθε φορά που θα μιζεριάζουν στο τσιμεντένιο τους γραφείο, θα θυμώνουν
ξανά, που δε μπορούν να ξεφύγουν. Κι αυτό θα γίνεται κάθε Παρασκευή για το
υπόλοιπο της ζωής τους.
Λέω λοιπόν να αρχίσω τις απειλές. Όχι τις «προειδοποιήσεις»...
Η Πάρνηθα φιλοξενεί τον Εγκέλαδο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Τιτάνας θα
φροντίσει να καθαρίσει το τοπίο του. Η φύση έπειτα θα το ξαναφυτέψει, όπως
της αρέσει.
Λέω να βοηθήσω. Να κάνω τις αντισεισμικές κατασκευές λιγότερο αντισεισμικές.
Λέω να αρχίσω τις περιπολίες και να ρίχνω αλάτι στα μπετά των νέων κτιρίων
που θα φυτρώνουν.
Δεν είναι δύσκολο...
Λεω επίσης να αρχίσω να καίω όλα τα μηχανήματα που θα ανέβουν να φτιάξουν
δρόμους και τα αυτοκίνητα των νέων κατοίκων επίσης...
Μαζί με τα χλωρά, καίγονται και τα ξερά. Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι;
Αλλά κι αυτοί οι νέοι «οικιστές» ξέρουν που μπλέκουν...
Λέω να αρχίσω να τρομοκρατώ όσους σκοπεύουν να αγοράσουν «οικόπεδο» εκεί
γύρω. Να τους πείσω ότι αυτή η γειτονιά είναι χειρότερη από γκέτο. Κι ότι οι
επενδύσεις τους εκεί είναι αμφίβολες.
Λέω να περνάω νυχτιάτικα και να ουρλιάζω, χαλώντας τον ύπνο του δικαίου των
νέων οικιστών.
Τα ζώα δεν θα ενοχληθούν, είμαι σίγουρος πως δεν θα συχνάζουν πια.
Λέω να γίνω «τρομοκράτης» και να αγωνιστώ για τα δίκαια της φύσης. Όχι τα
δικά μου.
Και να μην σταματήσω τις εξορμήσεις, μέχρι κάποιος από τους μαλάκες εκεί
πάνω, να με πείσει ότι θα αφήσουν το βουνό στην ησυχία του.
Τι λες; Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;
«Στύσεως Εγκώμιον»
Να και μια χαριτωμένη είδηση που αλλίευσα και αφορά στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που συνοψίζουν με εύστοχο τρόπο το είδος της λογοτεχνίας και της ποίησης που καλύπτει τις… ανάγκες του υπουργείου Πολιτισμού και του κράτους εν γένει.
Το βραβείο ποίησης δόθηκε, από επιτροπή που ορίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού, στο ποίημα του Τάσου Γαλάτη με τίτλο «Στύσεως Εγκώμιον».
Ας μην σχολιάσω το πόνημα, ας το να μιλήσει από μονάχο του, έστω και εν περιλήψει – ένεκα η ανάγκη για οικονομία χώρου και εγκεφαλικών κυττάρων:
«Στις πλέον κατανυκτικές στιγμές / με τα σχοινοτενή εκείνα, κύριε ελέησον, τα δι’ ευχών και δόξα σοι / τα θυμιάματα και τις γεμάτες συντριβή γονυκλισίες /
Μου ήταν διαρκώς τσαντήρι / όπως αδιάντροπα χυδαιολογούσαν τότε / οι πιο ξεσκολισμένοι από εμένα μάγκες / ενώ εγώ σιωπούσα πάντοτε κόσμιος και καυλωμένος».
Μεγάλες αλήθειες λέγει ο ποιητής. Έτσι σιωπά κι η εξουσία που τον βραβεύει.
Πάντοτε κόσμια και καυλωμένη – μέχρι να βρει τον λαό στην μετεκλογική γωνιά για να τον… ξεσκολίσει.
Και συνεχίζει λίγο παρακάτω ο απόγονος του Τυρταίου, του Πινδάρου, του Ομήρου:
«η εξεγερμένη σάρκα μου κατήγε νέους θριάμβους / ακατάβλητη από τις επιθέσεις των αγγέλων και τα ρητά των ευαγγελιστών και των προφητανάκτων που αποστήθιζα.
Κι έτσι απαλλάχτηκα εν τέλει από την κόλαση / που πια καιρός μέσα στην τόση καύλα / να με απασχολήσουν οι ραδιουργίες του Εωσφόρου /
η μετά θάνατον ζωή κι όλες οι άλλες μεταφυσικές αηδίες».
Η «τόση καύλα» του δημιουργού θα βρει, συμφώνως με το δημοσίευμα, το δρόμο της για τις σχολικές βιβλιοθήκες, στα κέντρα Ελληνισμού του εξωτερικού και γενικά όπου το κράτος βάζει την ερεθισμένη του έμπνευση στην υπηρεσία του έθνους.
Κάντε έρωτα οχι πόλεμο
Ποιός το χε πεί πάλι αυτό ούτε που θυμάμαι...
Πολλές φορές καθόμαστε και λέμε εκεί μεταξύ μιας ρουφιξιάς καφέ και μιας τζούρας τσιγάρου για τις σχέσεις που έγειναν κατασχέσεις και τους δεσμούς που έγειναν επίδεσμοι και γελάμε.
Πικρό γέλιο ε?
Εμένα μου λές!
Ο κόσμος τά 'χει χάσει μου φαίνεται ή κάτι ρίχνουν στο νερό μας. Φυσικά δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω.
Άκου να δείς! Κάνα σχέση τώρα δυο φίλοι μου έτσι για καμμιά 12αριά ώρες. Όχι δεν το είχανε προγραμματίσει, αλλά οι συγκυρίες βλέπεις...
Το βράδυ λένε σ' αγαπώ και το επόμενο απόγευμα με το ζόρι ανταλλάξανε 5 κουβέντες. Ο ένας έφερε καινούριο γκόμενο και ο άλλος κάπου πήγε και το χάσαμε για κανένα μισάωρο. Λίγο αργά μεν αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποίησα το τραγικό που συνέβη.
Τελοσπάντων πές οτι δεν ταιριάξανε, είναι σε άλλη φάση, ασυμφωνία χαρακτήρων (οι γνωστές παπαρούπες) και δεν έδεσε το γλυκό.
Τελικά ο άνθρωπος σήμερα απο τι έχει περισσότερο ανάγκη? Το έρωτα, το σεξ ή τη σχέση?
Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα.
Α! τωρα που είπα πήδημα.
Άλλο κακό και τούτο. 2-3 απο την παρέα, ωραία παιδιά, έκλαιγαν τη μοίρα τους μεταξύ τους επειδή έχουν να κάνουν σεξ κανα τρίμηνο και βάλε. Μα καλά ρώτησα, τι διάολο συμβαίνει και δεν βρίσκεται κάποιον για ενα one-night βρε παιδί μου.
Αααα που να βρείς λέει ο ένας κάτι καλό πλέον σήμερα.
Εκεί μου πάτησε τον κάλο.
Τι εννοείς πουλάκι μου καλό, λεω δήθεν αφελέστατα?
Ε να μωρέ, να 'ναι ωραίος, να 'χει λευτά, να χει μιαλό (σσ. αυτό που έχασα εγω), να κάνει, να ράνει...
Ωραία, συνεχίζω με το ίδιο ηλήθιο ύφος μου, για να τα βρείς όλα αυτά εσυ τι έχεις να προσφέρεις?
Α! είναι απλό λέει, παίρνοντας ξυνισμένο ύφος. Το κορμί μου!
Συνεχίζω στο ηλήθιο στίλ μου: Μα νόμιζα οτι στο σεξ είναι προαπαιτούμενο, τι θα δώσεις? αέρα κοπανιστό?
......
(δεν γράφω τη συνέχεια γιατί εκνευρίζομαι)
Έλα λοιπόν και πες μου εσυ ποιό ειναι το "κάτι καλό". Θα μου πείς γούστα είναι αυτά...Ναι αλλά όλοι πσάχνουν τον πρίγκηπα πάνω στο λευκό άλογο με το τριαντάφυλλο? Τελικά μήπως μιζεριάζουμε ακόμα και εκεί?
Ε όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό το φαινόμενο.
Που οδεύει η νεολαία...
Πήγα σήμερα που λές για καφέ και διαπίστωσα για ακόμη μια φορά πόσο δίκιο έχουν εν μέρει κάτι παππούδες στα λεωφορεία/τρένα που σχολιάζουν με μια γκριμάτσα αποστροφής "Κοίτα να δείς που πάει η νεολαία σήμερα".
Εντάξει δεν θέλω να φανώ συντηρητικός ή οπισθοδρομικός αλλά ΕΛΕΟΣ.
Θύματα της κοινωνικής κριτικής μου είναι δυο τρία πιτσιρίκια που κάθονταν στο τραπέζι σήμερα το ένα πάνω στο άλλο παίζοντας με, τι άλλο, τα κινητά τους.
Επι μισή ωρα και βάλε σχολιάζανε και γελάγανε με ενα χαζοβιντεάκι τραβηγμένο απο την τηλεόραση απο μια επίσης πανχαζη ελληνική σαπουνοσειρά που ούτε ξέρω, ούτε θέλω να μάθω.
Ε μού 'κανε φοβερή εντύπωση. Πόσο δηλαδή μπορεί κανείς να γελάσει άντε να πεί και δυο μαλακίες για μια άλλη μαλακία.
Πρίν απο αυτό προηγήθηκε ωριαία συζήτηση και ανάλυση πάνω στο αγαπημένο θέμα κάθε νοήμονα gay που σέβεται το εαυτό του και την καταγωγή του: Άννα Βίσση, Δέσποινα Μαλέα (aka Βανδή), Madonna και Britney (Spears καλέ). Εκεί να δείς γέλιο και τσακωμό. Η μια γριά η άλλη ξέχασε να πεθάνει, η άλλη εχει πάρει όλη την υφήλιο και δεν συμμαζεύεται.
Δεν μπορώ να πω τους συμπονώ σε αυτές τις υπαρξιακές αναζητήσεις τους αλλά χριστός και Απόστολος Γκλέτσος πια. Τι σκατά χάθηκε η νοημοσύνη απο τον νεαρόκοσμο πια?
Δεν μπορώ να πω, τό 'χω συζητήσει αρκετές φορές το φαινόμενο αυτό με αρκετούς ανθρώπους και προσπαθήσαμε να βρούμε την αιτία. Φταίνε τα χαζοπρότυπα της TV? Φταίει το "πάρε και συ ενα -όφωνο και τράβα στο Fame Story" ή στην χειρότερη στην Αννίτα μπας και δείς προκοπή και μέλλον? Χα! αυτό που το πάς! Μου τό πανε και σήμερα. Θέλει λέει ο πιτσιρικάς να γίνει μοντέλο ή έστω να πάει στο Fame.
Μπορείς να γράψεις ολήκληρη έκθεση πάνω στο θέμα. Δεν έχω σκοπό να το κάνω με τίποτα 5.20 το πρωί. Ίσως αυτό που ήθελα να πω είναι η θλιβερή κατ' εμέ διαπίστωση του οδοστρωτήρα που σπρώχνουμε πάνω στους εαυτούς μας συνεχώς και της αποστασιοποίησης απο κάθε τι που θα μπορούσε να ηλεκτρίσει αρκετούς νευρώνες στον εγκέφαλό μας.
Δεν ξέρω τι πραγματικά φταίει. Μήπως το χάσμα γενεών, μήπως η κακή ψυχρή και ανάποδη χώρα μας? Μπορεί να φταίει και εκείνη η άσπρη τρίχα που έβγαλα απο το κεφάλι μου το πρωί...